Tag Archives: schrijven

Soms is een afwijzing precies wat je nodig hebt

 

Afgelopen zaterdag gaf het Algemeen Dagblad Wolfskind vier ****. Mijn roman wordt omschreven als ‘spannend, teder en sprookjesachtig.’ Geweldig natuurlijk. Toch had ik afwijzingen nodig om dit verhaal te kunnen schrijven.

Meer dan 99% van alle ingestuurde manuscripten eindigt bij uitgevers in de prullenbak – en dat aantal stijgt. Zo ging het ook bij mij. Ik stuurde een vroege versie van Wolfskind op naar de uitgeverijen Prometheus, Lebowski en De Arbeiderspers. Prometheus wilde erover nadenken (en doet dat tot op de dag van vandaag). Van Lebowski kreeg ik deze persoonlijke boodschap:

Na lezing door de redactie moeten we u helaas meedelen dat Lebowski Publishers niet zal overgaan tot publicatie. We hanteren een streng acquisitiebeleid waarbij er slechts plaats is voor enkele nieuwe Nederlandse auteurs per jaar. Door het grote aantal manuscripten dat we binnenkrijgen, ligt het niet in ons bereik inhoudelijk commentaar te leveren.

De ommekeer

En toch is een afwijzing soms precies wat je nodig hebt. Een redacteur van De Arbeiderspers nam de moeite om het manuscript te lezen én deze feedback te geven.

Het verhaal is erg netjes geschreven, binnen de lijntjes. Het is erg beschrijvend, niet levendig, afwisselend / sprankelend, met versnellingen. De inhoud van het verhaal is voor mij niet urgent genoeg. De gebeurtenissen raken me niet, ik ben niet meteen gepakt / gegrepen – en dat heb je wel nodig om de aandacht vast te houden. Ton, ik vind het zó jammer je dit te moeten mailen. Maar hier heb je wel het meeste aan: een eerlijke mening.

Dat was pittig. Een klap in mijn gezicht. Maar na de pijn was ik wakker. Ik besefte dat het niet gaat om het goed kunnen schrijven – dat kunnen anderen ook. De kunst is om origineel én oorspronkelijk te schrijven. Om iets te creëren wat er nog niet is.

Bevrijding

Daarom ben ik doorgegaan, of beter: helemaal opnieuw begonnen. Zonder redacteuren, zonder andere boeken te lezen als voorbeeld. Dat werkte bevrijdend. In plaats van het zo goed mogelijk imiteren of overtreffen van anderen, schreef ik een verhaal dat niets met anderen te maken heeft. En kijk: er ontstond een roedel wolven die door een eeuwig woud zwierf. Er ontstond een meisje van 11 dat op zoek was naar haar identiteit. Er ontstond een verhaal dat niemand anders geschreven kon hebben.

Het voelde vreemd om Wolfskind daarna opnieuw naar een uitgever te sturen. Alsof je je kind ter vondeling legt. Vandaar dat ik het zelf heb uitgegeven. Maar dat is weer een ander verhaal.

En nu vier sterren. Sjonge.