Schrijven: dit kun je leren van mijn dochter en een kunstenaar uit Nepal

Mensen die een boek (willen) schrijven, stellen me vaak twee vragen: hoe begin ik? En wanneer stop ik? Het antwoord komt van mijn dochter van vier en een kunstenaar uit Nepal.

(leeswaarschuwing: niet geschikt voor mensen die concrete tips zoeken)

Je begint zoals mijn dochter
Mijn dochter denkt niet na over de horizon als ze een poppetje tekent. Ze begint gewoon. Dat is ook de beste strategie bij het schrijven. Sommige mensen denken zo lang na over die ene geniale openingszin dat het blokkeert. Creativiteit en een kritische geest zijn geen goede vrienden. Natuurlijk is die eerste zin heel belangrijk. Maar geloof me, daarvoor moeten eerst 50 andere openingszinnen sneuvelen.

Dit was ooit de eerste zin van Wolfskind: ‘Ik ben twaalf jaar en directeur van een museum.’

Uiteindelijk werd het: ‘Vincent de Vree was niet voorbereid om op 29 september een beslissing te nemen die zijn leven zou veranderen.’

Je eindigt zoals een kunstenaar in Nepal
Jaren geleden was ik bij een schildersschool in Nepal. Leerlingen werkten daar met volle concentratie aan de kleinste details van een schilderij. Over iedere millimeter werd nagedacht. Het resultaat was prachtig; de afbeelding hierboven is slechts een detail van het werk dat al jaren bij ons in huis hangt. Heb je een boek geschreven en een eerste (of tweede of derde of vierde of …) versie af? Dan ga je met zo’n fijn penseel aan de slag. Iedere alinea, zin en woord moet een functie hebben in het geheel. Details zorgen voor de glans. Worden de kleuren een waas? Dan ben je (er) klaar (mee).