Author Archives: beheer

Waarom ik mijn uitgeverij een onmogelijke naam gaf

Voor het uitgeven van mijn roman Wolfskind richtte ik een eigen uitgeverij op. Ik zei de naam daarvan bij de Kamer van Koophandel. ‘Bent u serieus, meneer Vogels?’

Salon des Refusés. Zo heet mijn uitgeverij. Niet echt een lekkerbekkende en makkelijk te onthouden naam. Toch is Salon des Refusés de beste naam. Dat moest ik wel even uitleggen aan de Kamer van Koophandel.

Tentoonstelling van geweigerde kunstenaars

Salon des Refusés betekent ‘salon van de geweigerden’. Het was een kunsttentoonstelling waar werk van geweigerde kunstenaars te zien was. Ze mochten in 1863 niet exposeren op de officiële Salon in Parijs. De Salon des Refusés was een protest tegen de gevestigde orde. Een protest tegen de jury die bepaalde welke werken tentoon werden gesteld en vooral: welke niet. In 1863 weigerde die jury ongeveer 3000 van de 5000 werken. Te slecht. Te modern. Niet volgens de maatstaven van de realistische kunst waarop sporen van penseelstreken ontbraken. Een schilderij moest een raam zijn waar je doorheen keek om de echte wereld te zien.

Brandmerk

Afgekeurde schilderijen kregen een stempel met de letter ‘R’: Refusé, geweigerd. Als gevolg daarvan waren ze vaak onverkoopbaar. Schilders zagen hun carrière door dat brandmerk in rook opgaan.

Tijdens mijn studie Kunstgeschiedenis luisterde ik al vol bewondering naar de verhalen over de Salon des Refusés waar veel van de geweigerde werken een plek kregen. Daar hingen niet de minste kunstenaars: Monet, Renoir, Courbet en ook Edouard Manet met zijn ‘Le dejeuner sur l’herbe’ dat je bij dit blog ziet. De jury vond het afschuwelijk: slordig geschilderd, brute overgangen van licht naar donker en in het schetsmatige bos ontbreekt de diepte. Laat staan het onderwerp: een prostituee in het Bois de Bologne.

Twijfel

Voor de afgekeurde kunstenaars was het een lastige beslissing om wél op de Salon des Refusés te exposeren. Ze twijfelden – is mijn werk wel verkoopbaar of moet ik het tijdens de volgende officiële salon gewoon opnieuw proberen? Is mijn werk eigenlijk wel goed genoeg? Die twijfel heb ik ook lang gehad. Afwijzingen van uitgevers voedden die twijfel. Nu besef ik dat die twijfel ontstond omdat ik alleen bezig was om een plek te bemachtigen op de officiële Salon – de grote uitgevers van nu. Toen ik toevallig las over de Salon des Refusés besefte ik dat het ook anders kon. Deze Salon is voor mij een symbool van geloof, volhouden en ja, ook een protest tegen de gevestigde orde. Et voila, ik breng Wolfskind zelf uit en vanaf 28 mei is het te koop.

Het afgekeurde schilderij ‘Le dejeuner sur l’herbe’ hangt in het Musée d’Orsay. Het wordt beschouwd als het vertrekpunt van de moderne kunst.

Boekcover van Wolfskind: de uitslag!

Het aantal stemmen op mijn boekcover overtreft al mijn verwachtingen. Dank jullie wel. Ik had gehoopt op zo’n 50 reacties. Het zijn er (op 14 maart 2016 19.30 uur) 2041! Gelukkig had ik voldoende stemformulieren gedrukt.

De uitslag is duidelijk: de overgrote meerderheid kiest voor de fotocover. 3 mensen maakten geen keuze. 1 persoon vermoedde een psychologische test. Uiteraard heb ik een veto. Daarom blijft de hamvraag: Welke cover krijgt Wolfskind?

Uitslag coverstrijd

Fotostemmers haten wiskunde

Maar eerst de reacties. Allereerst de fotostemmers. Die reageren vaak kort (1!) of iets langer (kies 1!). De stemmers met nog langere reacties geven vaak aan dat de foto het meest nieuwsgierig maakt. Ze vinden het een mysterieus en mystiek beeld, vooral in combinatie met de titel Wolfskind. Veel stemmers onderbouwen hun standpunt door de negatieve aspecten van de andere cover te belichten. Zo brengt de grafische variant nare herinneringen boven aan een vak als wiskunde, natuurkunde of iets anders technisch. Daarnaast is die andere cover te donker en te gesloten. Tanja van Wuytswinkel vindt die cover nu al gedateerd: ‘beetje early 90’s’.

De andere stemmers gaan voor originaliteit

De selecte club stemmers voor de grafische cover, gebruikt daar opvallend uitgebreidere argumentatie voor. Er lijkt ook meer op het spel te staan. Ze spreken me aan met woorden als ‘durf anders te zijn’. De stemmers (vaak grafisch vormgevers) beginnen hun betoog ook vaak met het neersabelen van de tegenstander. Ze vinden de fotocover een 13-in-een-dozijnoplossing. De grafische cover is eenvoudiger en origineler. Maar ze geven toen dat de foto waarschijnlijk wel meer mensen aanspreekt. Sommigen zijn ook eerlijk over hun motivatie, zoals Maarten van Straten:  ‘omdat 99,9% voor 1 gaat, stem ik voor 2’.

De conclusie

Ik ga verder met de fotocover. De reden is dat de grafische cover weliswaar origineler is, maar niet past binnen het idioom van de lezer (zoals … treffend aangaf). Dit betekent dat een lezer de cover niet meteen met een roman associeert. Met als gevaar dat hij het in de boekhandel links laat liggen en een ander boek pakt. Daarnaast roept de foto de meeste emotie op, maakt nieuwsgierig én past goed bij het verhaal.

Wolfskind gaat over loslaten van het verleden

Dat brengt me bij het verhaal. Waar gaat Wolfskind eigenlijk over? Het gaat over de vraag wanneer je het verleden los moet laten. Daarvoor volg ik aan de ene kant een archeoloog die na een mislukte vondst op zoek is naar eerherstel. Hij probeert een Romeins aquaduct (dat op de fotocover staat) bloot te leggen in de buurt van Nijmegen. Daarnaast leert de lezer Nova kennen, een 12-jarig weesmeisje dat op zoek is naar wie ze is en waar ze vandaan komt. De archeoloog en Nova komen elkaar tegen in een oud klooster. Ze helpen elkaar om de gaten van het verleden te vullen.

Dat brengt me bij een lastig punt: mijn roman is geen thriller. Ik begin niet met een lijk in het bos. De huidige foto in combinatie met de rode letters geeft echter wel een thrillergevoel. Daarom maken we (lees: ontwerper Edo) de cover wat zachter. Bijvoorbeeld door andere kleuren te gebruiken. Natuurlijk zal ik het resultaat delen.

28 mei: boekpresentatie

Nogmaals bedankt voor jullie stemmen! Wolfskind verschijnt 28 mei. Jullie zijn allemaal uitgenodigd voor de boekpresentatie (info volgt). Als de opkomst echter net zo overweldigend groot is als bij deze stemming, moet ik nog wel wat extra blokjes kaas snijden. Dat doe ik graag.

30 proefexemplaren

Voor mijn nieuwe roman Wolfskind besloot ik het anders aan te pakken. Ik liet het 30 mensen lezen. Terwijl het boek nog niet echt af is …

De afgelopen weken heb ik bijna alle lezers gesproken. Het was erg leuk om aan te sluiten bij de leesclubs. Ze hadden zich grondig voorbereid: sommige mensen hadden het zelfs twee keer gelezen. Ik zag boeken vol post-its, lijstjes met vragen. De reacties kwamen in alle smaken: enthousiast, verrast, verward.

Ik ga het nu voor een laatste keer aanpassen. De verhalen van de wolven, Vincent en Nova nog meer in elkaar vervlechten. Nadenken over de vraag hoe je eenzaamheid beschrijft. En hoe een sprookje betekenis kan geven aan de werkelijkheid.

Benieuwd naar de reacties van de Wolfskindpioniers? Check het filmpje: